This is the family Oetknut, it’s a sort of wannabe character design. I also wrote some background-story about this family. But that piece of text is in dutch, sorry about that. But I hadn’t the motivation to write in English.
Here is an wallpaper sized picture:http://portfolio.arcomul.nl/views/wallpapers/famOetknut.jpg
Familie Oetknut
Wat we hier zien is de familie Oetknut, Laten we niet meteen zeggen dat ze uit een andere dimensie of galaxy komen, voor hun doen is dit aardig normaal. Al wij er wellicht met opgetrokken wenkbrauw naar zullen kijken.
In het midden zien we Janmaat Oetknut, door zijn vrienden ook wel Maat genoemd. Grappig vinden zij hier de woordspeling “maat” aangezien zij al voor velen jaren maten zijn. Al Janmaat zijn vrienden pas drie jaar geleden is tegen gekomen. Voor hen is dit al velen jaren. Maar soms voelt voor Janmaat de periode van drie jaar terug toch akelig dichtbij. Ware het niet dat hij er zelf niet veel van herinnerd, hij wordt er wel dagelijks met zijn neus op gedrukt door de vele stommelingen in zijn buik.
Zo een zes jaar terug, een jaar nadat Janmaat geboren was, werd hij uit zijn dagelijks leven gerukt door een stelletje boeven. De vader van Janmaat, welke wij rechts van Janmaat zien staan, Adeb. bezit een hoge positie in hun levensvorm, zonder de brute kracht om Roaretigers te doden zou hun levensvorm immers niet lang standhouden. En nu was Adeb niet zomaar een enthousiaste jongeling welke met overmoed de Roaretigers tegemoet treedt. Maar een ervaren en zeker degelijke vechter.
Alhoewel deze positie de familie Oetknut zeker goede tijden brengt was dat niet zo op de nacht dat Janmaat één jaar werd. Adeb had hem net nog voorgedaan hoe hij zijn laatste Roaretiger had gedood. En met veel herrie was hij vervolgens de trap af gestommeld. Adeb was nog geen kop Franse thee verder toen hij met snelheid weer de trap op kon rennen door rinkelde ruiten op de boven verdieping. Hoezeer hij zijn logge lijf ook lief had, evenals zijn vrouwe. Zat dit lichaam hem deze rit niet meer. Met moeite kwam hij binnen enige tijd boven, maar de boeven waren toen al gevlogen. Evenals zijn geliefde en enige zoon Janmaat.
Enkele dagen was het de vrouw van Aleb die huilend door het huis zwierf, waar Aleb niet thuis was. Zonder een ogenblik aan zichzelf te denken was hij onvermoeid opzoek naar zijn geliefde zoon. Elke persoon in het dorp werd bevraagd, en elk beetje verdacht persoon ondervraagt. Ware het niet dat geen van al deze moeite Aleb enkele stappen dichterbij zijn zoon bracht.
Wie had er dan ook verwacht dat de meest intilligente personen van het dorp zo een brute daad zouden begaan. We hebben het hier over Zwim en Zwam, twee provisorische professors op elk gebied dat geen enkel ander interesseert. Na het weken bestuderen van de Korrelkever waren zij overtuigt door hun resultaten. Wanneer een kind bij zijn ouders wordt weggehaald, ontwikkeld het zich in enkele angstige weken evenveel als het in normale omstandigheden in een jaar zou doen.
Er aan denkend hoe geweldig de Oppervechter Adeb was, trokken zij al snel de conclusie dat zijn kind hen voor altijd van de Roaretigers kon verlossen. Met een beetje hulp in zijn ontwikkeling.
Ware het niet dat er niet met alle omstandigheden rekening was gehouden. Drie dagen na de ontvoering van Janmaat begonnen Zwim en Zwam in te zien dat deze jongenman niet zo makkelijk was te verzorgen als hun Korrelkever. Waar eenmaal per dag een gedroogde vlierbes genoeg was voor hun eerdere onderzoek. Had dit kind, behalve de moedermelk die ze sowieso niet hadden, een afwisselende voeding nodig.
Binnen vijf dagen waren ze de wanhoop zo nabij dat ze hun buurvrouw in het onderzocht betrokten en haar hebben beweerd dat ze enkele weken op de kleine passen. Bij de buurvrouw, welke al zo een twintig jaar kinderloos was, gingen dit argument het een oor in en het ander uit. Zwim en Zwam waren zo blij als een kind dat ze nu werkelijk konden starten met hun onderzoek.
Ze waren zo een tien dagen verder toen er nog steeds geen resultaten geboekt waren. Elke dag werd er tot vermoeiens toe intelligentie toetsen gedaan op het kind. Maar deze leek de toetsen niet te begrijpen, en naarmate de dagen vorderde ook niet meer intiligentie te tonen. Zwim en Zwam wouden niet per direct opgeven en verdiepten zich nogmaals in hun vorige onderzoek. Ze begonnen bij het begin en waren van plan het hele onderzoek van 1230 palmbladeren door te nemen.
De buurvrouw had na 8 dagen zo een degelijk medelijden met het kind dat ze de professoren vroeg of ze met het kind mocht gaan wandelen. De proffesoren welke ook een hart van binnen hadden konden het verblijde gezicht van het kind niet aan, en vroegen aan de buurvrouw of ze het kind nog even mochten lenen voor het een frisse neus ging halen.
Herinnert door hun vorige onderzoek waar de kruimelkever een plotselinge ontwikkeling doormaakte bij het zien van soortgenoten gaf de professoren weer hoop. Zonder subtiel over de gevolgen na te denken plakte ze enkele meetapparatuur op de buik van de jongen. Zodat zij, zonder hun aanwezigheid de ontwikkeling in de gaten konden houden.
Oke… dit gaat nergens heen, doei. Wellicht schrijf ik het een keer af als er een geweldig kort einde in me opkomt.
